Muszki Meszki

Meszki bolimuszki to plaga ostatnich lat. Zwykle pojawiają się na przełomie maja i czerwca. Owadom sprzyja wilgotna i ciepła pogoda dużo parków krzewów drzew to idealne warunki lęgowe dla meszek. Meszki atakują całymi chmarami przez cala dobę, krwawiący ślad po ukłuciu meszki jest bardzo bolesny i utrzymuje się dość długo pojawia się obrzęk często o odczynie alergicznym niekiedy gorączka. Zmasowany atak może spowodować obszerne zmiany skórne a nawet obrzęk płuc i problemy z oddychaniem i zatrzymanie krążenia. Mechanizm działania ukąszeń meszek nie jest do końca poznany. Jednak toksyna zawarta w ślinie owadów podejrzewana jest o rozpuszczanie krwinek czerwonych i niszczenie tkanek. Smarowanie olejkami eterycznymi działa odstraszająco tylko, kiedy go czuć. Specjalistyczne firmy na wniosek magistratu dokonują oprysku środkami chemicznymi w porze lęgu. Termin oprysku ustalany jest ze specjalista od insektów. Nam nie pozostało nic innego jak unikać ich jak zarazy.

Meszka, z rodziny Simullidae, zwana też bolimuszką, ma od 1 do 3 mm długości. Ale potrafi człowiekowi napsuć krwi. Zresztą, nie tylko człowiekowi - od jej ukąszeń cierpią również zwierzęta. Zwłaszcza uwiązane, które nie mają gdzie przed meszką uciec.

Rad, jak odstraszyć te owady, jest chyba tyle, ile meszek. Przed ukąszeniami chronić: olejki zapachowe, najlepiej waniliowe, miętowe i lawendowe (ale działają krótko i trzeba ich sporo na siebie wylać), zapach czosnku (może nie przypaść do gustu naszym najbliższym), dym z grila z dodatkiem szałwi lub rozmarynu (jak długo można siedzieć w zasłonie dymnej?). Aptekarze polecają maści, żele i spraye używane przeciw komarom. Odstraszająco działa również witamina B1.

 Komary

Tylko samice komara żerują na ciepłokrwistych organizmach powodując ukąszenia. Samica tak naprawdę nie odżywia się krwią, naukowcy sprawdzili, że jest jej ona również potrzebna do zaopatrzenia jaj w odpowiednie składniki. Jeżeli samica komara pobierze ciepłą krew, praktycznie wszystkie jej jaja wylęgną się. Jeżeli nie zdobędzie odpowiedniej ilości krwi większość jaj będzie bezużyteczna. Samo ukąszenie wygląda następująco. Samica komara najpierw wbija swoją ostrą kłujką w ciało ofiary i wpuszcza odpowiednie enzymy, następnie wypompowuje wcześniej zaprawioną krew. Większość ludzi jest uczulona na substancje wpuszczane do rany przez samicą komara. Objawia się to czerwonymi bąblami w rejonie ukąszeń. Samce komara odżywiają się nektarem z kwiatów, bardzo często żerują na wodnych roślinach. Samce nigdy nie pobierają krwi.

Aby komary przetrwały zimę rozmnażają się na jesieni. Samce następnie giną, a zapłodnione samice szukają ciepłych miejsc, które pozwolą im przetrwać zimne zimowe miesiące. Zazwyczaj samice komara zimują w szczelinach zarówno naturalnych, pnie drzew, kamienie, pola i kryjówki w lasach..., jak i antropogenicznych konstrukcjach, jak szczeliny w ścianach ciepłych budynków, umocnieniach ...

Wczesną wiosną samice składają jaja do wody. Zależnie od gatunku, jaja mogą być pojedyncze, jak i składane w rafach po 50 do 400 jaj razem, częściowo zależnie od ilości pobranej przez samicę krwi od stałocieplnego organizmu, np. zająca, czy kota. Jeżeli samica nie pobierze w ogóle krwi nadal może składać jaja, jest ich jednak mniej, są mniejsze i mają mniejszą szansą na przeżycie.

Przez ciepłą porą roku, samice komara kontynuują rozmrażanie. Pobierają krew, są zapładniane i składają jaja. Największy problem komary stanowią wiosną, gdyż o tej porze roku jest wiele rozlewisk znakomitych do składania jaj i mało wrogów naturalnych żywiących się komarami. 

Przy temperaturze już powyżej 3° C pojawiają się larwy komarów. Są one małe i muszą przejść pięciokrotnie wylinką zanim się przeobrażą. Larwy podwieszają się od spodniej części lustra wody . Tylna część larwy zawiera specjalny narząd umożliwiający wykorzystanie się napięcia powierzchniowego wody i tkwią larwie odwróconej tuż przy powierzchni wody. Larwy mają interesujący sposób oddychania. Posiadają one rurkę, która działa podobnie jak rurka do nurkowania, wystawiają ją ponad powierzchni sadzawki i oddychają w ten sposób.

Kleszcze

Pajęczaki z rzędu roztoczy, traktowane jako grupa umowna lub jako nadrodzina Ixodoidea albo też jako podrząd Ixodides (Ixodes). Wyróżnia się rodziny kleszczy twarde (Ixodidae), częściowo okryte twardym pancerzem, oraz pozbawione tego pancerza, miękkie (Argasidae). Jest ich kilkaset gatunków. Kleszcze są pasożytami zewnętrznymi głównie kręgowców. Długość ciała od jednego do kilku milimetrów (po nassaniu kilkakrotnie większe), ryjkowaty narząd gębowy przystosowany do ssania krwi i płynów tkankowych (hypostom), zbrojny w liczne ząbki pomocne w utrzymywaniu się w skórze żywiciela. Gatunki z rodziny Ixodidae ssą krew trzy razy w życiu: w stadium larwalnym, w stadium nimfy i jako postać dorosła, atakując zwierzęta na łąkach i w lasach (bez jedzenia mogą żyć do dwóch lat). Są kosmopolityczne. Zamieszkują głównie tropiki i subtropiki. W Polsce pospolity jest kleszcz pospolity (kleszcz pastwiskowy), Ixodes ricinus. Niektóre gatunki przenoszą choroby: tzw. kleszczowe zapalenie mózgu, boreliozę, tularemię, erlichiozę, babeszjozę, gorączkę plamistą Gór Skalistych, dur powrotny.

Cykl rozwojowy

Dorosłe samiczki są długości 3 -4 mm, natomiast samce 2,5 mm. Każde stadium rozwojowe kleszcza, tzn. larwa, nimfa i imago, czyli dojrzała forma musi raz wyssać krew od kręgowca, ażeby móc się dalej rozwijać. Cykl rozwojowy jednego pokolenia kleszczy trwa średnio 2 lata. Wzrost temperatury powoduje wzrost aktywności kleszczy, która rozpoczyna się w miesiącach marcu/kwietniu i trwa od jesieni do października/listopada. Maksimum aktywności zależy od czynników klimatycznych i przebiega w Europie środkowej, w dwóch fazach, tzn. w miesiącach maju/czerwcu i wrześniu/październiku. Wilgotne lato i łagodna zima sprzyjają rozprzestrzenianiu się kleszczy.

Optymalne warunki dla kleszczy i ich żywicieli stanowią biotopy. Większość dotychczas dokładnie zlokalizowanych naturalnych ognisk infekcji to obszary przejściowe między dwoma różnymi typami roślinności, jak np: brzegi lasów z graniczącymi łąkami, polany, błonia nad rzekami i stawami, zagajniki z zaroślami, obszary gdzie las liściasty przechodzi w iglasty lub odwrotnie albo wysoki w niski, obszary zarośnięte paprociami, jeżynami, czarnym bzem i leszczyną. Kleszcze spotyka się na trawie i w niskich krzakach. Wiszą na źdźbłach trawy i na spodzie liści, z tego powodu są niewidoczne. Rejonami największego zagrożenia w Polsce są tereny dawnego województwa olsztyńskiego, białostockiego, suwalskiego i opolskiego. Powiat świdnicki jest obszarem umiarkowanego narażenia na zachorowania.

Kłusownik

   O ile poprzednich wrogów wędkarstwa można wytłumaczyć, że działają pchane instynktem, tak takiego złodzieja wytłumaczyć nie można. Kiedyś na dobrym portalu „Kłusownicza mapa Polski” można było wyczytać – „Nie można tłumaczyć kłusownictwa biedą, bo to uderza w biednych ludzi, którzy nigdy nie sięgnęli po czyjąś własność”.